Osho Türkiye

  Meditasyon:  Varlığın Özüne Yolculuk Meditasyon, özü itibariyle bir yöntem veya teknik değil, zihinsizlik (no-mind) durumudur. Bu, zihnin tüm içeriklerinden —düşüncelerden, hatıralardan ve arzulardan— arındığı, sadece saf bilincin kaldığı bir haldir. Kaynaklarda belirtildiği üzere, meditasyon bir şey "yapmak" değildir; aksine, hiçbir şey yapmama, sadece burada ve şimdi olma halidir. Gerçek meditasyon, zihnin çabasının bittiği yerde başlar; o bir eylemsizlik (akarma) durumudur. Meditasyonun en temel unsurlarından biri tanıklık etmektir (witnessing). Bu, bedenin, duyguların ve düşüncelerin farkında olmak ama onlarla özdeşleşmemek anlamına gelir. Kişi yürürken, yemek yerken veya dans ederken, bu eylemleri yapanın bedeni olduğunu, kendisinin ise sadece uzaklardan bakan bir gözlemci olduğunu fark ettiğinde meditasyon gerçekleşir. Bu durum, merkez (öz) ile çevre (beden/zihin) arasındaki ayrımın yaşanmış bir tecrübe haline gelmesidir. Ayrıca meditasyon, insanın kendi içine yaptığı...

  "Bhagwan, Çocuklarımıza daha ahlaklı ve dindar olmayı nasıl öğretebiliriz?" Bilinecek ilk şey bunu çocuklarımıza öğretemeyeceğimizdir. Çünkü onlar Tanrı'ya sizden daha yakın durumdalar. Tanrı'nın evinden yeni geldiler ve oranın güzel kokusunu hâlâ üzerlerinde taşıyorlar. Siz ise onu tamamen unuttunuz. Onlar ise henüz unutmadı. Unutmaları biraz zaman alacak. Sizin oluşturduğunuz ortam nedeniyle bu özellikleri yok edilecek. Sen bana aslında "Onların dindarlığını, içlerindeki güveni, içtenliği ve zekayı nasıl yok edebilirim?" diye soruyorsun. Zeka tüm ahlakın ve dinin asıl kaynağıdır ve çocuklar sizden daha zekidir. Onlara öğreteceğiniz yerde onlardan öğrenin. Onları izleyin. Onların doğallığını, uyanıklığını, hayatla ve neşeyle dolu oluşlarını, sevinçlerini, meraklarını, huşu ve hayranlıkla dolu oluşlarını izleyin. Asıl din, hayranlık ve huşudan kaynaklanır. Hayranlık ve huşu hissediyor iseniz dindarsınızdır. Gita'yı, İncil'i, Kuran'ı okuyarak ...

Zen Üstadı, Ego ve Gerçek Merkez Zen üstadı sokak boyunca yürürken başına şöyle bir olay gelmiş: Bir adam koşarak gelmiş ve sert bir şekilde ona vurmuş. Üstat yere düşmüş. Ayağa kalkmış ve daha önce yürüdüğü yönde, geriye bile dönüp bakmadan tekrar yürümeye başlamış. Yanında bir öğrencisi varmış ve ş oka uğramış. "Bu adam da kim? Bu nedir? Böyle birileri yaşıyorken, herhangi birisi gelip sizi öldürebilir. Ve siz adamın kim olduğunu, bunu neden yaptığını merak edip dönüp bakmadınız bile!" demiş. Üstat ise, " Bu onun sorunu, benim değil," demiş. Siz aydınlanmış birisiyle çatışabilirsiniz ama bu sizin sorununuzdur, onun değil. Ve bu çatışmada incinirseniz, o da sizin kendi sorununuzdur. O sizi incitemez. Bu, bir duvarı yumruklamak gibidir; canınız yanacaktır ama sizi inciten duvar değildir. Ego sürekli problem peşinde koşar. Neden? Çünkü kimse size ilgi göstermezse ego acıkmış hisseder. O, ilgiyle yaşar. Dolayısıyla birisi size kızgınsa ve sizinle kavga ediyorsa bu bil...

  Osho, 'Sannyasin' konusu hakkında şunları söylüyor: "Sannyas'ım bir açılım, bir yolculuk, bir dans, bilinmeyenle bir aşk ilişkisi, varoluşun kendisiyle bir romantizm, bütünle orgazmik bir ilişki arayışıdır." Sevgili Osho’ya bir sannyasinin niteliklerini sorduklarında, o meşhur derin sessizliğinin ardından şöyle yanıt verir: "Bir sannyasini tanımlamak çok zordur, hele ki benim sannyasinlerimi... Çünkü sannyas, temelde tüm yapılara karşı bir isyandır. O, yapılandırılmamış bir yaşam biçimidir." Osho’ya göre sannyas, "Senaryodan yoksun bir senaryo" sahibi olmaktır. "Senaryodan yoksun" olmak; artık geçmişin, alışkanlıkların, şartlanmaların ve inançların kölesi olmamak demektir. Karakter bir hapishanedir, sannyas ise o hapishaneden sızan özgürlüktür. Sannyasin tahmin edilemezdir; çünkü o sadece özgür değildir, bizzat özgürlüğün kendisidir. Sannyas bir program değildir; sannyas sizi özgürlüğe inisiye etmektir. İşte bu yaşayan isyanın, aya...

Sevgi sözcüğü birbirinden kesinlikle farklı iki anlama gelebilir; sadece farklı değil, taban tabana zıttır. Bir anlamı, ilişki olarak sevgidir; diğer anlamı ise bir oluş hâli olarak sevgidir. Sevgi bir ilişki hâline geldiği an bir esarete dönüşür; çünkü beklentiler vardır, talepler vardır ve düş kırıklıkları vardır. Her iki taraftan da hükmetme çabaları vardır. O bir iktidar mücadelesine dönüşür. İlişki doğru şey değildir. Ancak bir oluş hâli olarak sevgi farklıdır. O senin basitçe sevdiğin anlamına gelir; ondan bir ilişki yaratmıyorsun. Sevgin tıpkı bir çiçeğin mis kokusu gibidir. O bir ilişki yaratmıyor; o senin belirli bir şekilde olmanı, belirli bir şekilde davranmanı, belirli eylemleri yapmanı istemiyor. O hiçbir şey talep etmez. O sadece paylaşır. Ve paylaşmada da herhangi bir ödül için arzu yoktur. Paylaşmanın kendisidir ödül. Sevgi senin için hoş bir koku hâline geldiğinde, o zaman onun muazzam bir güzelliği vardır. Ve sözde insanlığın çok daha üzerinde bir şey; ilahi bir şey v...

Batı tıp bilimi insanı ayrı bir birim olarak görmüştür – doğadan ayrı. Bu, yapılan en ciddi hatalardan biridir. İnsan doğanın bir parçasıdır; sağlığı ise doğa ile uyum içinde olmaktan ibarettir. Batı tıbbı insana mekanik açıdan bakar; bu nedenle, mekaniğin başarılı olduğu yerde o da başarılıdır. Ama insan bir makine değildir; insan organik bir bütündür ve sadece hasta parçasının iyileştirilmesi yetmez. Hasta parça, tüm organizmanın zor durumda olduğuna dair bir göstergedir. Hasta parça göze batar, çünkü en zayıf nokta odur. Hasta olan yeri iyileştirirsin ve başarılı olmuş gibi gözükürsün... Ama sonra hastalık yeniden baş gösterir. Tek yaptığın, hastalığın kendini hasta olan yerden göstermesini engellemek olmuştur; onu daha da güçlendirmiş olursun. Ama insanın bir bütün olduğunu anlamıyorsun: ya hastadır ya da sağlıklıdır; arası yoktur. İnsana bütün bir organizma olarak bakılmalıdır. Temelde, bedeninin her zaman seni dinlemeye hazır olduğunu anlamak yatar – ama onunla hiç konuşmadın, hi...