Osho Türkiye

Zen Üstadı, Ego ve Gerçek Merkez Zen üstadı sokak boyunca yürürken başına şöyle bir olay gelmiş: Bir adam koşarak gelmiş ve sert bir şekilde ona vurmuş. Üstat yere düşmüş. Ayağa kalkmış ve daha önce yürüdüğü yönde, geriye bile dönüp bakmadan tekrar yürümeye başlamış. Yanında bir öğrencisi varmış ve ş oka uğramış. "Bu adam da kim? Bu nedir? Böyle birileri yaşıyorken, herhangi birisi gelip sizi öldürebilir. Ve siz adamın kim olduğunu, bunu neden yaptığını merak edip dönüp bakmadınız bile!" demiş. Üstat ise, " Bu onun sorunu, benim değil," demiş. Siz aydınlanmış birisiyle çatışabilirsiniz ama bu sizin sorununuzdur, onun değil. Ve bu çatışmada incinirseniz, o da sizin kendi sorununuzdur. O sizi incitemez. Bu, bir duvarı yumruklamak gibidir; canınız yanacaktır ama sizi inciten duvar değildir. Ego sürekli problem peşinde koşar. Neden? Çünkü kimse size ilgi göstermezse ego acıkmış hisseder. O, ilgiyle yaşar. Dolayısıyla birisi size kızgınsa ve sizinle kavga ediyorsa bu bil...

  Osho, 'Sannyasin' konusu hakkında şunları söylüyor: "Sannyas'ım bir açılım, bir yolculuk, bir dans, bilinmeyenle bir aşk ilişkisi, varoluşun kendisiyle bir romantizm, bütünle orgazmik bir ilişki arayışıdır." Sevgili Osho’ya bir sannyasinin niteliklerini sorduklarında, o meşhur derin sessizliğinin ardından şöyle yanıt verir: "Bir sannyasini tanımlamak çok zordur, hele ki benim sannyasinlerimi... Çünkü sannyas, temelde tüm yapılara karşı bir isyandır. O, yapılandırılmamış bir yaşam biçimidir." Osho’ya göre sannyas, "Senaryodan yoksun bir senaryo" sahibi olmaktır. "Senaryodan yoksun" olmak; artık geçmişin, alışkanlıkların, şartlanmaların ve inançların kölesi olmamak demektir. Karakter bir hapishanedir, sannyas ise o hapishaneden sızan özgürlüktür. Sannyasin tahmin edilemezdir; çünkü o sadece özgür değildir, bizzat özgürlüğün kendisidir. Sannyas bir program değildir; sannyas sizi özgürlüğe inisiye etmektir. İşte bu yaşayan isyanın, aya...

Sevgi sözcüğü birbirinden kesinlikle farklı iki anlama gelebilir; sadece farklı değil, taban tabana zıttır. Bir anlamı, ilişki olarak sevgidir; diğer anlamı ise bir oluş hâli olarak sevgidir. Sevgi bir ilişki hâline geldiği an bir esarete dönüşür; çünkü beklentiler vardır, talepler vardır ve düş kırıklıkları vardır. Her iki taraftan da hükmetme çabaları vardır. O bir iktidar mücadelesine dönüşür. İlişki doğru şey değildir. Ancak bir oluş hâli olarak sevgi farklıdır. O senin basitçe sevdiğin anlamına gelir; ondan bir ilişki yaratmıyorsun. Sevgin tıpkı bir çiçeğin mis kokusu gibidir. O bir ilişki yaratmıyor; o senin belirli bir şekilde olmanı, belirli bir şekilde davranmanı, belirli eylemleri yapmanı istemiyor. O hiçbir şey talep etmez. O sadece paylaşır. Ve paylaşmada da herhangi bir ödül için arzu yoktur. Paylaşmanın kendisidir ödül. Sevgi senin için hoş bir koku hâline geldiğinde, o zaman onun muazzam bir güzelliği vardır. Ve sözde insanlığın çok daha üzerinde bir şey; ilahi bir şey v...

Bedenin Zekâsı Batı tıp bilimi insanı ayrı bir birim olarak görmüştür – doğadan ayrı. Bu, yapılan en ciddi hatalardan biridir. İnsan doğanın bir parçasıdır; sağlığı ise doğa ile uyum içinde olmaktan ibarettir. Batı tıbbı insana mekanik açıdan bakar; bu nedenle, mekaniğin başarılı olduğu yerde o da başarılıdır. Ama insan bir makine değildir; insan organik bir bütündür ve sadece hasta parçasının iyileştirilmesi yetmez. Hasta parça, tüm organizmanın zor durumda olduğuna dair bir göstergedir. Hasta parça göze batar, çünkü en zayıf nokta odur. Hasta olan yeri iyileştirirsin ve başarılı olmuş gibi gözükürsün... Ama sonra hastalık yeniden baş gösterir. Tek yaptığın, hastalığın kendini hasta olan yerden göstermesini engellemek olmuştur; onu daha da güçlendirmiş olursun. Ama insanın bir bütün olduğunu anlamıyorsun: ya hastadır ya da sağlıklıdır; arası yoktur. İnsana bütün bir organizma olarak bakılmalıdır. Temelde, bedeninin her zaman seni dinlemeye hazır olduğunu anlamak yatar – ama onunla hiç...

  Gerçek bir dindar her zaman yanlış anlaşılacaktır. Onun hakkında ne söylerseniz yanlış olacaktır. Çünkü yanlış olan sizsiniz. Onun için “iyidir” derseniz yanlış olacaktır; çünkü o aynı zamanda “kötüdür” de. O çelişkiseldir. Tanrı da çelişkisel bir nitelik taşır. Zihnin ötesine geçmediğiniz sürece, dinsel bilincin ne olduğunu hissedemezsiniz. Asıl din tektir. Din isimleri ve tarikatlar ise sadece biçimlerdir. Din, bir miras gibi size geçen bir şey değildir. O, kendi içinizde bulunacak bir şeydir. Kişisel bir büyümedir. Din, gerçekle kişisel bir karşılaşmadır. O kişisel bir arayıştır; toplumun bir parçası değildir. Ben bir Cayna* olarak doğdum. Tabii Cayna olmam için zorladılar. Nasıl böyle nadir bulunan bir dine mensup olmazdım? Fakat başarısız oldular. O zaman bana kızdılar. Onlardan olmadığım için, onlara karşı olduğumu düşündüler. Cayn dini Hinduizm’den, Vedalardan* bile eski bir dindi. Hatta Rig Veda’da Cayn Tirthankaralarından* saygıyla bahsedilmekteydi. Onlar Aryanlardan* ön...

Aşk bir ilişki değildir. Aşk bir varoluş durumudur ve bir başkasıyla hiçbir ilgisi yoktur. İnsan âşık olmaz; insan aşk olur. Ve tabii insan aşk olduğu zaman âşık da olur. Ama bu bir sonuçtur, bir yan üründür; kaynak değil. Kaynak, insanın aşk olmasıdır. Peki, kim aşk olabilir? Doğal olarak, eğer kim olduğunun farkında değilsen, aşk olamazsın. Korku olursun. Korku, aşkın tam karşıtıdır. Unutma: İnsanların düşündüğü gibi aşkın ve sevginin karşıtı nefret değildir. Nefret, amuda kalkmış aşktır; aşkın karşıtı değil. Aşkın gerçek karşıtı korkudur. İnsan sevgiyle büyür, korkuyla küçülür. İnsan korkuda kapanır, sevgide açılır. İnsan korkuda şüphe duyar, sevgide güvenir. İnsan korkuda yalnız kalır; sevgide ise kaybolur. O yüzden de yalnızlık gibi bir durum söz konusu olmaz. Eğer insan yoksa nasıl yalnız olabilir? Çünkü sevgi varken bütün bu ağaçlar, kuşlar, bulutlar, güneş ve yıldızlar senin içindedir. Aşk, kendi içindeki gökyüzünün farkına vardığın zaman yaşanır. Küçük bir çocukta korku yok...